Tijd voor weer een verhaal, aangezien ik nog steeds niet verder ben gekomen tot ongeveer 2 weken geleden! Zeker nu mama papa en rens weer thuis zijn wordt het echt weer eens tijd. Maar ach ik zit hier nu dan ook met een frappuchino aan het Hou hai meer in beijing en het is hier prachtig, dus kan ondertussen lekker genieten.

Vanuit Nanjing, de kookpot van China waar het z'n 45 graden was zijn we met de trein naar Tai ‘an gegaan waar ons een sportieve beproeving te wachten stond! Niet dat we daar echt aan moesten denken in de hitte. Maar we konden van geluk spreken, in Tai'an was het een aantal graden koeler maar 35 graden hmmmmmm wat een genot! Tai'an ligt wat meer in het noorden, en wat het dorpje zo speciaal maakt is dat het aan de voet van een van de 5 heilige bergen in China ligt. Als aanhanger van het geloof moet je 1x in je leven een van deze 5 bergen omhoog geklommen zijn. Wij als fanatiekelingen hadden ook gehoord dat er een gondel naar boven liep, wat boffen wij weer!

De dag van aankomst zijn we eerst lekker Tai'an ingegaan en konden we genieten van deze echte chinese stad. Heerlijk met allerlei kraampjes en voedsel dat uitgestald ligt op een deken op de grond. Ook een van de weinige steden waar wij weer een bezienswaardigheid waren.

De volgende dag was het zo ver, allemaal lekker luchtig gekleed omdat ons z'n 6000 treden voor de boeg stonden. Want ja jongens, het was niet zomaar een berg beklimmen nee het was een berg met allemaal traptreden. Wij afgesproken om het eerste gedeelte omhoog te gaan met de kabelbaan en de andere helft te gaan lopen. Maar ik dacht weer te snel, en raakte de rest kwijt. Zullen ze dan al zo snel omhoog zijn gegaan? Kunnen ze überhaupt wel zo snel zijn? Ik had geen idee, nou dan loop ik ook maar door naar boven. Ondertussen bleek dat ze nog beneden stonden, en dat ze al 10x een stuk omhoog zijn gelopen en weer naar beneden om mij te zoeken. Uiteindelijk kwamen ze wat hoger en moesten ze wel omhoog lopen omdat de kabelbaan nu wel heel ver weg was! Ik sport dan wel niet, maar kom nou die 6000 treden kunnen we best wel!! Dat klopt de eerste 300 gaan best wel, dat was een makkie! Ondertussen werd het steeds zwaarder en zwaarder, kochten we een wandelstok die opa nu allemaal als souvenir krijgt. Niet wetende dat wij, als jonge mensen deze nodig hadden om omhoog te gaan. Pf wat was het pittig.

Eindelijk op de helft heeft mama toch besloten om verder te gaan met de kabelbaan ivm met de nog niet herstelde knie. Toch super knap dat ze al zover was gekomen. Papa liet ons weten wel door naar boven te willen, eerst hebben we hem nog gewaarschuwd; papa je bent al 50, ze kunnen daar niets doen als er iets gebeurd. Maar die oude laat zich niet kennen en gaat lekker met de jonkies mee omhoog!

Uiteindelijk kwamen we er steeds ouder uit te zien, begonnen krom te lopen met onze neus op de traptreden om maar te zorgen dat we niet ineens 200 treden naar beneden zouden donderen. Dat zou zonde zijn kunnen we die weer omhoog! Maar het ons gelukt, we zijn gewoon boven gekomen! Wat een ervaring, bij elke trede leken we wel een dag ouder te worden, moet je voorstellen hoe oud papa dan was!

Veerle en mama zijn met de kabelbaan naar beneden gegaan, en ik rens en papa hebben uiteindelijk ook weer tot de helft trappen af gelopen. Leek ons wel leuk om te doen, en dan al die mensen die hijgend omhoog lopen gedag te zeggen! JIAJOH (succes!!) Nou achteraf iets minder prettig plan, ik heb er wel 4 dagen enorme spierpijn van gehad in mijn rechterkuit!!! (aansteller, à made by Veerle)

Die avond heerlijk hotpot gegeten met zijn allen, dat is een soort fonduen in soep. Dit allemaal ter ere van mijn bijna verjaardag. Die nacht werd ik namelijk eindelijk 'volwassen' ahum... We hebben dit nog eventjes gevierd op mijn kamer, en daar kreeg ik al mijn cadeautjes. Ontzettend lief allemaal, een fotoalbum wat meer ter ere is van mijn afscheid met persoonlijke stukjes tekst en foto's erin. Ik moet ook wel eerlijk zeggen dat er die avond wel wat traantjes zijn gevloeid. Zeker door het zien van de foto's van opa en oma, ze zijn er niet bij nu ik 18 ben geworden maar ook ga ik ze dit half jaar enorm missen. Dan ook nog het emotionele cadeautje van Veerle, pfff dan ben je net 18 en ben je alweer aan het huilen. We hebben beide een heel mooi zilver armbandje wat ons verbind dit komende half jaar.. In ieder geval spullen die me doen denken aan de rest.

De rest van mijn verjaardag was iets minder omdat we weer moesten gaan reizen naar Beijing. In de trein mocht ik niets een film kijken van een fin die last had van mijn geluid. Pff hallo ik was jarig. Maar veerle kan dan lekker kinderachtig doen en die zette der muziek zo hard als het kon en deed de oortjes niet in maar deed die speakers de kant op van die mensen. Haha we hebben we weer gelachen!

En daar waren we dan, Beijing mijn woonplaats voor het komende half jaar. And i like it.